بی زمانِ بی مکانم. الان کِی است؟ ما کجاییم؟ کیِ می رسیم؟ از کدام سمت می رویم؟
نمی دانم؛ و کاری به این کارها ندارم. همه چیز در عوامانه ترین حالت ممکن اتفاق می افتد؛ دور از پُز و پرستیژ معمول و مرسوم جوانانه. با یک مشت پیرمرد و پیرزن و زن و مردِ گرفتار همراه شده ایم و حال می کنیم.

ادامه مطلب »جمعه، ۲۱ خرداد ۱۳۸۹     حسین غفاری     نظرات (8)

سال گذشته، در كشاكش تهاجم صهيونيست‌ها به غزه، همين‌جا مجموعه‌اي از سؤالات شوخي و جدي چند گزينه‌اي را منتشر كردم كه با هدف جلب توجه و حساس كردن ذهن دانش‌آموزان مدرسه تهيه شده بود.
امسال هم صابر عزيز از من خواست تا با موضوع «وهابيت» كاري شبيه همان كار را آماده كنم تا در حاشيه‌ي سمينار دانش‌آموزي‌شان استفاده كنند. تفاوت اين كار با كار قبلي، در جدي و تخصصي بودن سؤالات و گزينه هاست. هر چند سعي كردم تا آن‌جا كه مي‌توانم از طنز بهره بگيرم. البته اين‌بار براي كامل بودن فرايند آموزشي، جواب‌هاي تشريحي سؤالات هم ارايه شد.
در ادامه مجموعه‌ي اين سؤال و جواب‌ها را بي‌كم و كاست مشاهده مي‌كنيد. بد نيست معلومات خودمان در زمينه‌ي وهابيت را اندكي بسنجيم.
فايل صفحه‌آرايي‌ شده‌ي اين مجموعه‌ هم در انتها قابل دريافت است.
ادامه مطلب »یکشنبه، ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹     حسین غفاری     نظرات (5)

راوی حسین ایمیل زده است که: "سلام آقاي مجيد از خارج كه برگشتي از جهادي هم كه برگشتي حالت هنوز جا نيومده؟ هفته ي ديگه سالگرد آوينيه بنويس ديگه مرد حسابي! ولو شده دو خط بنويس سالگرد شهادت راوي اصلي را گرامي مي دارم والسلام اينقدر سخته؟" چه بگویم؟ آری برادر من از "اینقدر" هم سخت تر است. پنج سال است که از این قدر هم سخت تر است. یک سال است که تو می دانی نمیتوانم بنویسم. از چه بنویسم؟ از که؟ برای چه بنویسم؟ برای که؟ دستم که به سمت صفحه کلید می رود برای نوشتن راوی بی خود گریه ام می گیرد. "قراری" نداشتیم اما... قرار نبود این طوری شود. قراری نداشتیم اما... قرارمان "این" نبود! کو آن قرار بی قراری ها؟ تو بیا بگو چه کنم؟ تو صمد، تو حسین، تو هر کس که می توانی و باید مرا هدایت کنی. بیا و بگو. بگو کجای کار اشتباه بوده. آقا مرتضی شما هم بیکار ننشین برادر. ببخشید اصلاح می کنم: پدر! هرچه باشد نمیدانم چندمین سال شهادتت است و اگر بودی حالا هم سن پدر ما بودی. آقا مرتضی، سال همت مضاعف و کار مضاعف است... بیکار ننشین. قربان دستت؛ دستی برآر! دستی برآر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را از این منجلاب بیرون کش! دستی برآر... ادامه مطلب »جمعه، ۲۰ فروردین ۱۳۸۹     مجید عزیزی     نظرات (6)

اوایل دهه‌ی هفتاد، تازه تازه داشت پای محصولات پر زرق و برق و غير ضروري به زندگی مردم باز مي‌شد. منظورم ماکروفر و بخارشوی و ... نیست. همین سر رسیدهای دفترچه‌ای که الان هزار مدلش در هر اتاقک روزنامه فروشی پیدا مي‌شود، آن موقع‌ها کم بود و اگر هم بود، خیلی ساده و بی‌کیفیت چاپ مي‌شد.
نوروز یکی از آن سال‌ها، خاله جان که کارمندِ عالی رتبه‌ی بانک بودند و برای خودشان کیا و بیایی داشتند، دو تا سر رسید چاپ بانک با عکس‌های رنگی روی کاغذ گلاسه که هیچ جا پیدا نمي‌شد به عزیز هدیه دادند، که از آن میان یکی سهم من شد.
یک دفترچه‌ی خوش‌دست با کاغذ‌های اعلا و جلد کالینگور قهوه‌ای که طلاکوب هم شده بود
ادامه مطلب »چهارشنبه، ۱۹ اسفند ۱۳۸۸     حسین غفاری     نظرات (8)

ته‌ديگِ‌ دورانِ پيام‌بريِ سفلي، برايم همين ارتباطِ نيم‌بندِ الكترونيكي با برخي بچه‌ها مانده‌است كه آن هم يك‌خط‌درميان جريان دارد.
همين‌طوري بي‌مقدمه، بعد از چند ماه، يكهو ايميل زده بود كه آقا چه نشسته‌اي كه: «خسته شدم از اين دين و مصّب و مي‌خواهم مسيحي شوم!»
برايش نوشتم: «ثم ماذا؟» نگرفت و پس لازم دانستم شيرفهمش كنم.

ادامه مطلب »دوشنبه، ۳ اسفند ۱۳۸۸     حسین غفاری     نظرات (6)